ฉันเป็นเพื่อนคุณนะ อย่าทำอะไรพวกเราเลยจ้ะ

ฉันเป็นเพื่อนคุณนะ อย่าทำอะไรพวกเราเลยจ้ะ
ทุกคนอย่าลืมทำการบ้านที่คุณครูสั่งนะคะ เอาละ วันนี้เพียงพอเพียงเท่านี้ แล้วพบกันตอนเปิดเทอมนะคะ” เสียงใสๆดังขึ้นหน้าห้อง เด็กนักเรียนในห้องยืนตรงคารวะ ร่างนั้นก็เลยเดินออกมาจากห้องตรงไปยังห้องเช่าคุณครู…“เป็นยังไงบ้างจ๊ะ คุณครูอร” คุณครูกลางคนที่นั่งอยู่ข้างในห้องพักคุณครูกล่าวทักเมื่อมองเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา “ก็อิดโรยเล็กน้อยแหล่ะจ้ะ แต่ว่าอรช่างเถอะ แล้วนี่คุณครูจะกลับกรุงเทวดาวันนี้เลยหรือไม่ค่ะ” หญิงสาวถามยิ้มๆเพื่อนคุยผงกศีรษะให้ “อือ พี่กลับดียิ่งกว่า แล้วสักครู่ใกล้ๆค่อยมาตรวจข้อสอบ แล้วอรจะกลับด้วยหรือไม่” อรชนชั้นส่ายหัว “ไม่หรอกจ้ะ อรอยู่ตรงนี้ดียิ่งกว่า ไม่ต้องการไปๆมาๆ” คุณตอบ “ต้องการอยู่เฝ้าสถานที่เรียนผู้เดียวก็ตามใจ พี่กลับดียิ่งกว่า” คุณครูรุ่นพี่หยอก ก่อนที่จะลุกออกมาจากห้องเช่าคุณครูไป…อรชนชั้นยืนมองดูสนามฟุตบอลข้างในสถานที่เรียนผ่านหน้าต่างห้องเช่าคุณครู สาวน้อยวัยยี่สิบสี่ปี ผิวขาวนวล บริเวณใบหน้าเรียวได้รูป ไม่มีเครื่องแต่งตัวแต่งแต้ม ริมฝีปากแต้มลิปสีอ่อน ผมประบ่า รูปร่างสูงเปรียวภายใต้เสื้อแขนยาวสีขาว กระโปรงสีกรมท่า กิริยาท่าทางสมกับเป็นคุณครูประจำสถานที่เรียนที่นี้ คุณคิดย้อนกลับพลางยิ้ม วันนี้ของปีที่ผ่านมา แม่ของคุณแย้งหัวชนกำแพงในวันที่คุณกล่าวว่าคุณขอย้ายมาเป็นคุณครูตรงนี้ แม้ว่าคุณเป็นคุณครูสอนอยู่ในสถานที่เรียนมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในกรุงเทวดาอยู่แล้ว เพื่อนพ้องๆคุณครูต่างพากันตะลึงงันเมื่อทราบดีว่าคุณขอย้ายมาอยู่สถานที่เรียนเล็กๆนอกเมือง แทบใกล้กับชายแดนของประเทศ ไม่มีผู้ใดรู้เหตุผลหรือความนึกคิดของหญิงสาวว่าเพราะอะไร เพศหญิงตัวผู้เดียว อิริยาบถเปราะบาง ก็เลยขอขับไล่ตนเองออกมาอยู่***งไกลความก้าวหน้าขนาดนี้…“อรอยากอยู่กับธรรมชาติมากยิ่งกว่าจ้ะ…” คำตอบที่ทุกคนได้ยิน จะแบบเดียวกันแทบทุกครั้ง ผู้คนจำนวนไม่ใช้น้อยทายใจว่าคุณอาจจะมีความรักแล้วอกหัก ก็เลยจำต้องหนีข้อเท็จจริงออกไป คุณเพียงแต่ยิ้มรับคำคาดการณ์พวกนั้น…หญิงสาวกลับเข้าที่พักคุณครูซึ่งอยู่ข้างหลังสถานที่เรียน คุณวางกระเป๋าแล้วก็แฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ พลางบิดตัวด้วยความเหน็ดเหนื่อยขบ วันพรุ่งก็ไม่ต้องไปสอนแล้ว คุณเพียงแต่ไปนั่งตรวจเอกสารที่ห้องเช่าคุณครูเพียงอย่างเดียวอรชนชั้นถือผ้าที่มีไว้สำหรับเช็ดตัวที่ห้อยอยู่บนราวแล้วก็เดินเข้าห้องสุขาที่อยู่ข้างหลัง หญิงสาวถอดเสื้อแขนยาวออกมาจากร่างแล้วก็ปลดตาขอกระโปรง รูดออกมาจากปลายขา แล้วหลังจากนั้นก็ปลดซับในสองชิ้นท้ายที่สุดออกมาจากร่างไป คุณมองดูกระจกมองรูปร่างตนเองพลางยิ้ม บริเวณใบหน้าสวยขาวสะอาดลาดลงสู่เนินทรวงอกที่ชื่นบานเจ้าเนื้ออิ่มด้วยสาว ผิวขาจนกระทั่งเห็นเลือดฝาดแดงอ่อน จุกนมสีชมพูอ่อนจางโผล่พ้นจากสองเต้าเพียงแต่นิด สายตาคุณไล้ลงมา ผ่านหน้าท้องราบเรียบไม่มีไขมันส่วนเกินจนกระทั่งมาถึงเนินเนื้อโหนกนูนที่ประดับโดยการใช้ดงแพทย์ยดำสนิทที่แซมขึ้นกระจายอย่างมีความเรียบร้อยทั่วทุกคนขา ลาดลงไปในร่องรอยแยกที่ผ่ายาวหายไปข้างหลังคุณบิดกายอีกรอบก่อนที่จะเปิดฝักบัวเพื่ออาบน้ำจ่ายคราบไคลที่เกิดขึ้นจากการทำงานมาตลอดวัน…หญิงสาวก้าวออกมาจากห้องสุขาตรงไปยังโต๊ะแต่งตัว ร่างพันด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ คุณบรรจงหวีผมที่พึ่งพิงสระเสร็จใหม่ๆแต่ว่าก็จำต้องหยุดชะงักเมื่อมีความคิดว่ามีเงาร่างของใครสักคนยืนอยู่หน้าประตูห้อง คุณรีบถือเสื้อคลุมขึ้นมาใส่ในทันทีแล้วก็เดินไปที่หน้าประตู “ใครกันแน่น่ะ…” คุณถามเบาๆเอียงหู ได้ยินเหมือนเป็นเสียงเด็กกำลังร้องไห้ “หนูเองจ้ะ..” เสียงตอบกลับมาเบาๆอรชนชั้นนิ่งคิดซักพักก็คิดออกว่าเป็นนงนุช เด็กนักเรียนในห้องของคุณเอง ก่อนที่จะเปิดประตูให้ “เข้ามาสิจ๊ะ..” คุณกล่าวพลางดึงร่างนั้นเข้ามาในห้อง แต่ว่าจำต้องตระหนกตกใจเมื่อมองเห็นนงนุชนั่งร้องไห้อยู่หน้าบันได “…อุ๊ยแล้วนงนุช เป็นอะไรไปเนี่ย” บริเวณใบหน้าแจ่มใสของเด็กหญิงวัยสิบหกเต็มไปด้วยรอยเปื้อนน้ำตา คุณเดินตามอรชนชั้นเข้ามาในห้องพลางสะอึกสะอื้น “กำเนิดอะไรขึ้น..” หญิงสาวถามอย่างร้อนรุ่ม “สมศักดา…สมศักดาจ้ะ..” คุณสะอึกสะอื้นกล่าว อรชนชั้นย่นคิ้ว อาจจะหมายคือเด็กนักเรียนมอห้า ซึ่งเป็นที่รู้จักว่าเป็นอันธพาลประจำสถานที่เรียน “เค้าเพราะเหตุใดหรอ เล่าให้คุณครูฟังสิ” คุณรีบถามพลางมองเห็นว่านักเรียนสาวของคุณผอมบางซูบไป นงนุชมานะกลั้นเสียงสะอื้นก่อนเล่าให้คุณครูของคุณฟัง…หกนาฬิกาเย็นของเมื่อวานนี้…นงนุชนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างหลังอาคารใหม่ ซึ่งเป็นรอบๆสำหรับใช้เรียนวิชาทำการเกษตร แต่ว่าคุณจำต้องแหงนมองดูเมื่อมีความคิดว่ามีคนยืนค้ำคุณอยู่ “มีอะไรหรอ สมศักดา” คุณถามอย่างคิดเบื่อหน่ายที่มีคนมากีดกั้นการอ่านหนังสือโดยเฉพาะร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้ ด้วยเหตุว่ากิว่ากล่าวคำศัพท์เรื่องความเกกมะเหรกเกเร เป็นอันธพาลของเขา ทำให้คุณไม่ต้องการที่จะอยู่ใกล้ สมศักดายิ้มให้ “ไม่มีอะไรหรอก นึกถึงก็เลยเดินมาหาน่ะ” เขากล่าวขึ้นมาซนๆทำให้คุณย่นคิ้ว ธรรมดาแล้วเขาไม่เคยพูดหยอกเล่นกับคุณแบบนี้มาก่อน “อย่ากล่าวบ้าๆน่ะ…” คุณขยับเขยื้อนตัวยืนขึ้น “…ฉันไปนั่งที่อื่นๆก็ได้” “ไปไหนเล่า…” สมศักดากล่าวพลางดึงมือคุณ ทำให้คุณตระหนกตกใจด้วยเหตุว่าไม่คิดว่าเขาจะกล้า “…กว่าจะได้คุยกันสองต่อสองแบบนี้ อยู่คุยกันก่อนสิ” “อย่าเล่นแผลงๆนะ ฉันเรียกให้คนช่วยจริงๆด้วย..” นงนุชเก้ๆกังๆอย่างตกใจ เขาหัวเราะ “เย็นแบบนี้ ใครๆเค้าก็กลับไปอยู่ที่บ้านกันหมดแล้ว แล้วฉันว่าคุณอาจจะไม่ต้องการเรียกใครกันแน่หรอก…” เขาล้วงมีดออกมาจากกระเป๋ากางเกงจ่อกับคอของคุณ แววตาที่เขามองดูทำให้คุณยืนแข็งทื่อ “สมศักดา…” คุณเรียกด้วยความหวาดกลัว เหงื่อไหลไคลย้อยพลั่ก “…ฉันเป็นเพื่อนคุณนะ” เขายิ้ม***มไหม้เกรียม “ฉันไม่อยากให้คุณเป็นเพื่อนซักหน่อย ขอให้เป็นแฟนดีๆรังเกียจ ถูกใจให้บังคับ มานี่…” กล่าวจบ มือชั้นยอดฉุดกระชากแขนคุณให้เดิน อีกมือชั้นยอดจ่อมีดอยู่บนคอขาวนวล ทำให้นงนุชไม่มีวันเลือก คุณเดินตามเขาเข้าไปในห้องเรียนเกษตรอย่างไม่กล้าต่อต้าน “โอ๊ย…” คุณร้องด้วยความตกอกตกใจเมื่อถูกเขาผลักลงไปนอนอยู่บนผืนต้นหญ้าที่จัดเตรียมไว้สำหรับปูพื้นสนามฟุตบอล ทำให้คุณมิได้เจ็บอะไรเท่าไรนัก นงนุชหันไปมองดูร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า “อย่าทำอะไรพวกเราเลยจ้ะ พวกเราขอ…” คุณมานะขอความช่วยเหลือ แต่ว่าร่างสูงใหญ่นั้นยืนหัวเราะอย่างไม่สนใจ “หากยอมเป็นแฟนฉันดีๆก็จบเรื่อง” ร่างนั้นกล่าวแล้วก็เบาๆเดินเข้ามาหา “ยอมแล้ว…” คุณกล่าวอย่างหมดทางไป ร้องไห้พรากด้วยความหวาดกลัว “…ฉันยอมเป็นแฟนคุณแล้ว” เด็กวัยรุ่นส่ายหัว พูดเสียง***ม “ฉันไม่เชื่อเอ็งหรอก เอาแน่นอนดียิ่งกว่า ฉันว่าหาก***เอ็งซักครั้ง น่าจะแน่นอนกว่าคำกล่าวของเอ็งแน่นอน” คำกล่าวนั้นทำให้นงนุชแทบจะช็อค “อย่านะ..” คุณร้องไม่ทันขาดปาก ร่างที่ยืนอยู่ก็ยุบลงมานั่งด้านข้างก่อนที่จะกดร่างคุณลงไปนอนกับพื้น สมศักดาซุกไซ้บริเวณใบหน้าลงบนแก้มสวยแล้วก็มานะตามติดปากกับเด็กหญิง นงนุชดิ้นรนหนี แต่ว่ามือที่เสมือนคีมเหล็กกอดรัดคุณไว้แน่นพลางลูบไล้ร่างกายจนกระทั่งทั่วหมดทั้งตัว “ว๊าย…” คุณร้องออกมาเมื่อมือที่วนเวียนอยู่รอบๆทรวงอกคุณนั้น จับสาบเสื้อคุณแล้วก็ฉุดกระชากออกอย่างแรงจนกระทั่งกระดุมเสื้อหลุดกระจัดกระจาย เปิดเผยให้มองเห็นผิวกายขาวนวลข้างในโดยมีเพียงแต่เสื้อยกทรงตัวจิ๋วปกปิดสองเต้าอย่างล่อแหลมยังไม่ทันตั้งตัว นงนุชก็จำต้องผวาเมื่อเขาซุกบริเวณใบหน้าลงมาบนทรวงอกแล้วก็เอื้อมมือไปข้างหลังเพื่อคลำหาตาขอเสื้อยกทรง “อย่านะ..” คุณร้องเสียงหลง รู้สึกเย็นวูบเมื่อตาขอเสื้อยกทรงหลุดจากกัน มือของเขาปราดมาที่ข้างหน้าแล้วก็ดึงรั้งเสื้อยกทรงตัวสวยขึ้นไปอยู่บนเนินทรวงอก สมศักดาจ้องเต้านมขนาดพอดิบพอดีมือที่ขาวนวลไม่มีไฝฝ้ามลทินทั้งคู่เต้าตาแทบจะถลน จุกนมยังไม่โผล่ออกมาจากเต้าด้วย มือทั้งคู่ของเขากดข้อมือของคุณไว้เหนือหัวแน่น ก่อนที่จะซบบริเวณใบหน้าลงกลิ้งเกลือกบนเต้าสวยอย่างหิวหิว “อุ๊ยตาย…” เด็กหญิงผวาเมื่อริมฝีปากของเขาไล้เลียทั่วทุกคนอกแล้วก็หวนกลับมาบนยอด ก่อนที่จะดึงเม้มเอาจุกนมเม็ดเล็กที่จมหายอยู่ในเต้าเข้าไปในอุ้งปากแล้วก็ใช้ปลายลิ้นเกลี่ยไปๆมาๆอย่างช่ำชอง นงนุชแอ่นขึ้นอย่างลืมตัว ชาไปอีกทั้งร่างเสมือนถูกไฟดูด จุกนมนุ่มถูกบอบช้ำจากสถานะการณ์เมื่อคืนนี้ สองเต้าแดงบอบช้ำเป็นปื้นด้วยแรงบีบเคล้นอย่างมากถ่วงของเขา ส่วนร่องนั้นแสบไปหมด อาจจะด้วยเหตุว่าท่อน***เมื่อคืนนี้ที่กระหน่ำเนินคุณจนกระทั่งถลอกปอกเปิกไปหมด คุณอาจจะไม่ต้องเอาการใครกันแน่อีกแล้วล่ะด้วยเหตุว่าสาเหตุก็ตายไปแล้ว คุณส่ายหัวช้าๆแต่ว่าคุณมีปัญหาแล้วล่ะ… หญิงสาวก้มตัวใต้อ่างล้างมือพลางเปิดตู้ข้างล่าง ผงขาวบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์วางเรียงอยู่เต็มตู้ คุณอุตส่าห์ทำเรื่องขอย้ายมาอยู่ตรงนี้เพื่อจะได้คุมสต็อกด้วยตัวเอง ใครกันแน่จะนึกว่าคุณครูสาวใสซื่อบริสุทธิ์อย่างคุณ จะเป็นเอเย่นต์ใหญ่ประจำจังหวัดนี้ แล้วถัดไปจะให้ใครกันแน่เป็นคนช่วยผสานกับเด็กส่งของล่ะ ในเมื่อเอกก็ตายไปแล้ว อุตส่าห์บอกมันแล้วว่าให้ปล่อยของล็อตนี้ให้เสร็จก่อน แล้วคุณจะนอนให้มัน***ให้หายต้องการเลย แต่ว่ามันยุ่งใจร้อน ดีสม ส่วนแบ่งก้อนท้ายที่สุดของมัน คุณเก็บไว้เองก็ตามใจ ยุ่งตายด้วยเรื่องทึ่มๆอาจจะต้องหาคนมาช่วยใหม่เสียแล้ว แล้วก็หากมันอยากได้อะไร คุณอาจจะจำต้องให้มันบ้าง มันจะได้ไม่โง่เขลาเบาปัญญากับคุณอีก… หญิงสาวปิดตู้ล็อคกุญแจ ก่อนที่จะอาบน้ำ เปลี่ยนแปลงชุด แล้วออกไปตรวจเอกสารที่ห้องเช่าคุณครูตามธรรมดา